خطا از من است،می دانم.
از من که سالهاست گفته ام “ایاک نعبد”
اما به دیگران هم دلسپرده ام
از من که سالهاست گفته ام ” ایاک نستعین”
اما به دیگران هم تکیه کرده ام
اما رهایم نکن
بیش از همیشه دلتنگم
به اندازه ی تمام روزهای نبودنم

زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست....

هرکسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود....

صحنه پیوسته بجاست....

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد.....

"کرونا" آمد تا به ما بیاموزد:
چقدر دست دادن با دوستانمان لذّت بخش بود و ما از آن بیخبر بودیم
چقدر دورهمیها و مهمانیهایمان مفرّح بود و ما قدر آنها را نمیدانستیم
چقد آزادانه به گردش و خرید رفتن به ما آرامش میداد و ما لحظهای لذّت و خوشی آن را درک نمیکردیم
کرونای ریز!
حتماً همانطور که آمدی, خواهی رفت امّا درس بزرگی به ما دادی تا قدر نعمتهای شیرینی که تا کنون داشتیم و ارزان هم بود را بیشتر بدانیم...

ﺍﮔﺮ ﻧﻤﯽﺧﻮﺍﻫﯽﻫﺮگز ﺍﺯ ﺧﻮﺑﯽ ﮐﺮﺩﻥ ﻫﺎﯾﺖ ﭘﺸﯿﻤﺎﻥ ﺷﻮﯼ،فقط ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺑﯽ ﮐﻦ مرﺩﻡ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﻗﺪﺭ ﻧﺷﻨﺎﺳﻨﺪﻭگاهیﺟﻮﺍﺏ ﺧﻮﺑﯽ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺑﺪﯼ ﻣﯽﺩﻫﻨﺪ!ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ خوبی ﮐﺮﺩﻥ ﻫﺎﯾﺖفقط برای خدا باشدﺩیگر ﻗﺪﺭ ﻧﺷﻨﺎﺳﯽبرایت اهمیتی نداردچون

.....هرکس به طریقی دل ما میشکند.....

...........بیگانه جدا..دوست جدا میشکند....

..................بیگانه اگر میشکند حرفی نیست......

........................از دوست بپرسید که چرا میشکند.......

نگاه به حالایمان نکن! ماهم خوب میشویم، باران میبارد و با حالی خوش، زیر باران قدم میزنیم و میرقصیم. اسفند است و بارانهایش و بیخیالی، اسفند است و یک قلپ چای وآرامش...هرچند که کمی خستهایم و حالمان